نخستین نشست نمایندگان دولت افغانستان با گروه طالبان با حضور مایک پمپئو، وزیر خارجه آمریکا در دوحه قطر، بعد از ماه‌ها تاخیر، روز شنبه ۲۲سنبله/شهریور، برگزار شد.

هیات افغانستان به رهبری عبدالله عبدالله، رئیس شورای مصالحه ملی، و هیات گروه طالبان به رهبری مولوی عبدالحکیم حقانی، همراه با همراهان‌شان، در دو طرف تالار در برابر هم قرار گرفتند.

ریاست جلسه افتتاحیه را مایک پومپئو، وزیر خارجه آمریکا، محمد بن عبدالرحمن بن جاسم آل ثانی، معاون نخست وزیر و وزیر خارجه دولت قطر برعهده داشتند.

عبدالله عبدالله، از کنار گذاشتن اختلاف‌ها و رسیدن به راه حلی بر اساس اراده مردم سخن گفت. آقای عبدالله گفت که آنها خواهان اعلان آتش بس بشردوستانه هستند.‌

ولی، ملا برادر، رئیس دفتر سیاسی طالبان در قطر، که سخنران دوم این نشست بود، بر تشکیل نظام اسلامی تاکید داشت. او گفت که ما می‌خواهیم که افغانستان مستقل، پیشرفته و دارای یک نظام اسلامی باشد که تمام شهروندان افغانستان در آن خود را ببینند و به صورت برادرانه زندگی کنند.

مایک پومپئو، وزیر خارجه آمریکا در مراسم افتتاحیه مذاکرات صلح افغانستان گفت: "انتخاب سیستم سیاسی آینده شما، انتخاب شماست."

او افزود که آمریکا دریافته که دموکراسی، به ویژه اصل انتقال مسالمت آمیز قدرت سیاسی، بهترین روش است. این مدل، "صلح و سعادت بزرگی را برای ما و سایر ملت‌های دموکراتیک به بار آورده است."

دبیرکل سازمان ملل و دبیرکل ناتو و شماری از وزیران خارجه نیز از طریق ویدئو کنفرانس سخنرانی کردند.

براساس گزارش خبرنگاران بی‌بی‌سی از محل جلسه، نشست‌های حاشیه‌ای نیز عبدالله عبدالله، رئیس شورای عالی مصاله ملی افغانستان با مایک پمپئو، وزیر خارجه افغانستان دیدار کرد و گفته شد که وزیر خارجه آمریکا با هیأت طالبان نیز دیدار می‌کند.

در نشست امروز وزیر خارجه ایران در فهرست سخنرانان بود ولی سخنرانی نکرد. وزارت امور خارجه ایران با صدور بیانیه‌ای تاکید کرد که جمهوری اسلامی از شروع گفتگوهای بین الافغانی بین دولت افغانستان، گروه‌های سیاسی و طالبان استقبال می کند.

به نمایندگی از روسیه نیز در این نشست کسی سخنرانی نکرد، ولی ضمیر کابلوف نماینده ویژه رئیس جمهور روسیه در امور افغانستان در این نشست حضور داشت

شاید امروز که بسیاری از ما بی‌تفاوت از کنار روزنامه‌های پهن‌شده در پیاده‌روها می‌گذریم یا به نگاه‌های چندثانیه‌ای برای خواندن تیترهای درشتشان بسنده می‌کنیم، یادمان نباشد که چقدر زمانی این صفحات کاغذی برای خودشان ارج و قربی داشتند و اصلا از کی و کجا آمدند.

به گزارش ایسنا، بیش از ۴۰۰ سال پیش نشریه‌ای با عنوان «مجموعه‌ای از اخبار قابل‌توجه و به‌یادماندنی» توسط یوهان کارولوس در فرانسه منتشر شد؛ روزنامه‌ای که بعدها به نام «ریلیشن» شناخته شد و ۷۰ سال هم بیشتر عمر نکرد.

«ریلیشن» نخستین نشریه‌ای بود که به صورت هفتگی منتشر می‌شد، طیفی از موضوعات را پوشش می‌داد، متمرکز بر عامه‌ی مردم بود، آگهی و مهمتر از همه تداوم در انتشار داشت؛ اما با این وجود «ریلیشن» از بسیاری جهات شبیه نشریات امروزی نبود. طبیعتاً در آن دوران دسترسی به اخبار کار ساده‌ای نبود و به همین خاطر هم نمی‌توان «ریلیشن» را به معنای خاص کلمه روزنامه نامید، اما به هر حال انتشار آن گام مهمی برای رسیدن به مفهوم امروزی روزنامه بود.

با وجود اینکه «ریلیشن» به صورت هفتگی منتشر می‌شد، از آن با عنوان روزنامه یاد می‌شود؛ که البته با توجه به شرایط آن زمان چندان هم نامناسب به نظر نمی‌رسد. در زمانه‌ای که مردم اخبار شهرهای اطراف خود را طی چند هفته یا حتی چند ماه دریافت می‌کردند، استفاده از واژه روزنامه برای نشریه‌ای که اخبار را به صورت هفتگی منتشر می‌کرد، معقول به نظر می‌رسد.

البته در تاریخ به برخی دیگر از این نشریه‌ها اشاره شده است که حتی بعضاً تاریخ انتشار تعدادی از آنها به پیش از «ریلیشن» بازمی‌گردد، اما به دلیل نداشتن تنوع موضوعی و تداوم در انتشار نمی‌شود واژه روزنامه را به آنها اطلاق کرد؛ چراکه اغلب در آنها صرفاً تصمیمات حکومتی، جنگی و یا مدح و ثنای پادشاهان درج می‌شده است.

در آن دوران پستچی‌ها نقش تعیین‌کننده‌ای در گردآوری و انتشار اخبار داشتند؛ آنها خبرها را از دلیجان‌ها یا پیک‌های سواره می‌گرفتند و به نوعی نقش خبرنگار و یا خبربیار را ایفا می‌کردند و از آنجایی که در آن دوران خبرها به مفهوم امروز چندان زیاد نبودند، هر چیزی که به دستشان می‌رسید بدون هیچگونه ویرایشی چاپ می‌شد. مقالات به طور عمده با حروف سربی چیده می‌شدند و با ماشین‌هایی که از چوب ساخته شده بودند به چاپ می‌رسیدند.

چند سال طول کشید که پس از روزنامه «ریلیشن» روزنامه‌ها در سایر کشورها نیز پدیدار شوند و در واقع شروع انتشار روزنامه به مفهوم امروزی را به «رایمکوند زایتونگن» که در سال ۱۶۵۰ در لایپزیک آلمان شش روز در هفته منتشر می‌شد، نسبت می‌دهند.